PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

19 maart 2015

#wewetenhet(niet)

Beschaamd, verward en teleurgesteld. Eén hashtag en een stroom van kleine en grote gebeurtenissen die elke dag mensen bang maken. Met #wijoverdrijvenniet kreeg ik als man bevestiging van iets wat, in mijn gedachten een marginaal fenomeen leek. Geen geflirt, gewoon plat misbruik verpakt als grapje of regelrecht proberen omdat het nu eenmaal kan.

En daar sta je dan, als drager van een penis. Als man die zich niet graag beperkt als het om flauwe mopjes en opmerkingen gaat. Als iemand die denkt hij niet tot die categorie vetzakken behoort. Maar daar niet helemaal zeker van is want waar trek je de grens? Wanneer kijk je naar een mooie vrouw en wanneer ben je aan het kwijlen? Wanneer mag je zeggen dat ze er knap uit ziet en wanneer maak je het ongemakkelijk? Wanneer begin je een een leuk gesprek met een wildvreemde en wanneer ben je de contactzoekende creep?

Ik beschouw mezelf als een beschaafde fatsoenlijke man, dat mijn opvoeding bijna volledig van één vrouw kwam heeft daar hopelijk iets mee te maken. Maar tegelijk vind ik het moeilijk om altijd de juiste richting te vinden. Het is makkelijk om je zo aseksueel mogelijk te gedragen tegenover vrouwen. Net zoals het makkelijk is om onder mannelijke vrienden te bespreken welke vrouw het best kan (vul maar aan). Maar veel mannen zitten daar tussenin. We zijn geen wilde jagers of veroveraars, maar evenmin emotieloze eunuchen die het andere geslacht kunnen negeren.


Afgelopen zomer wandelde ik ‘s nachts na een feestje naar huis. Voor me liep een vrouw die ik langzaam inhaalde. Ik merkte haar zenuwachtigheid, ik stapte snel, zij stapte nog sneller. Gewoon door naar huis te wandelen heb ik een vrouw bang gemaakt. En ze was terecht bang, want achter haar liep een man van 1m94 en meer dan honderd kilo. Alleen. ‘S nachts. Uiteindelijk heb ik haar aangesproken. “Ik wil je niet bang maken, maar t’is maar dat je weet dat ik in de volgende straat naar links moet. Ik woon op dat huisnummer, dus niet schrikken als je hier ook naar links moet en ik blijf volgen.”

Het was een zeer vreemde uitspraak, luidop in het midden van de nacht, maar ik denk dat ik haar gerust heb gesteld. Maar het is maar één van de situaties waar veel mannen vaak niet beseffen hoe intimiderend alleen al je aanwezigheid kan zijn. Niet om wat jij doet, maar om wat anderen al hebben gedaan. Maar hoe ontmijn je zo’n situaties? Praten? Haar negeren? Steevast een andere straat of treinzitje kiezen? Ik weet het eerlijk gezegd niet.

“Maar er mag toch eens gelachen worden?”
Ja, of dat denk ik toch. Wanneer doorprikken woorden de spanning en wanneer maakt dat het (onbewust) ongemakkelijk? Ik zou willen eindigen op een vrolijke nooit of een schitterende pointe, maar die is er niet. Onze beschaafde maatschappij censureert een groot probleem dat we niet zomaar kunnen oplossen. Maar we kunnen zeggen dat het bestaat, en blijft bestaan. Dat maakt het probleem niet makkelijker, maar hopelijk op termijn wel beter.

10 Comments:

Anonymous Emma said...

Bedankt voor deze mooie post! Het is zeker niet gemakkelijk voor vrouwen, maar dus ook niet voor (normale) mannen. Dat wordt wel eens vergeten. Daarom is het goed om te blijven vechten voor een maatschappij waarin beiden zich op hun gemak voelen!

donderdag, maart 19, 2015 7:18:00 p.m.

 
Blogger Pieterjan said...

Blij dat je'm leuk vond :-)
Het is voor alle duidelijkheid niet de bedoeling om te nuanceren of om een tegenstem te laten horen. Wel om de schizofrene houding te schetsen van mannen die zichzelf tot de beschaving rekenen.

donderdag, maart 19, 2015 7:38:00 p.m.

 
Blogger DeLa said...

Mooi geschreven, zeer herkenbaar. Thx.

donderdag, maart 19, 2015 8:32:00 p.m.

 
Blogger annglorieus said...

Het spijtige van deze #wijoverdrijvenniet is dat op het einde van de dag, de columns, posts en replieken – overtuigd van hun gelijk – een bitsiger kantje krijgen en het net wél dat mannen-vs-vrouwen-steekspel wordt dat het niet ging zijn.

De gemeende en zinvolle reacties komen van mensen zoals jij die zichzelf in vraag wíllen stellen en inleven in de situatie van de ander. Nét diegenen die niet het onderwerp van discussie zijn

Twijfel niet te veel aan jezelf en verlies het spontane niet, af en toe een aangebrande grap moet kunnen. Als de vrouwen in het gezelschap ze ongepast vinden moeten ze zelf maar een middenvinger opsteken. En niet wachten tot de mannen hun mond met zeep gespoeld hebben.

donderdag, maart 19, 2015 11:53:00 p.m.

 
Anonymous Caroline said...

Dankjewel voor deze woorden, ik denk dat het ontzettend dapper is dat je hardop hebt uitgesproken, middenin de nacht, waar je heen ging, omdat je doorhad dat je iemand ongemakkelijk maakte. Ik kan je verzekeren dat als ik daar had gelopen, ik dat gewaardeerd had. Het is inderdaad een vage, onduidelijke grens, maar zolang een nee ook als een nee gezien wordt, zijn we al een heel eind op weg!

zaterdag, maart 21, 2015 6:07:00 p.m.

 
Blogger Romina said...

Mogen wij jouw verhaal toevoegen aan de Wijoverdrijvenniet website? Indien ja : welke afbeelding mag er dan bij?

zondag, maart 22, 2015 10:59:00 p.m.

 
Blogger Pieterjan said...

Hey Romina,

Dat mag zeker. Wat voor foto bedoel je precies?

maandag, maart 23, 2015 9:32:00 a.m.

 
Blogger Romina said...

Hallo,

De blogposts op onze site worden weergegeven in een fotogallerij. Je kan dit op www.wijoverdrijvenniet.org bekijken. Die afbeelding kan je zelf kiezen.

Groetjes,

Romina

maandag, maart 23, 2015 1:48:00 p.m.

 
Blogger Pieterjan said...

Ik had niet echt een afbeelding voor bij het onderwerp maar je mag er deze altijd bijzetten:
https://dl.dropboxusercontent.com/u/5767129/Pieterjan%20%286%20of%208%29.jpg

maandag, maart 23, 2015 8:48:00 p.m.

 
Blogger Romina said...

Het staat op de site.
En Pieterjan: ge zijt niet alleen met uw gevoel, veel gasten worstelen ermee, ook in mijn vriendekring.
Gespreksstof voor uren in een goede Irish Pub.
Ge vertelt het schoon, hier in dat hoekske op 't internet.

dinsdag, maart 24, 2015 1:04:00 a.m.

 

Een reactie plaatsen

<< Home