PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

01 november 2010

Exit Krakau

(Onderstaande blogpost werd geschreven op donderdag 28 oktober op de trein tussen Krakau en Praag.)

Er zijn acht alinea's geschreven en geschrapt vooraleer deze zin tot stand kwam. Ik ben niet langer op reis maar des te meer ben ik aan het leven. Ik ben nog geen tweeduizend kilometer van huis, maar ik kom op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Om van de situaties maar te zwijgen (het incidentje met de Poolse Politie heeft u al gehad).

Ik hoop dat mijn fotoalbum later wat meer wijsheid kan brengen, want de juiste woorden vinden lukt niet. Hostels zijn magneten voor mensen uit alle hoeken van de wereld, maar met een gemeenschappelijke state of mind. Met dat laatste ben ik niet geboren, maar het kweekt snel aan. Soloreizen is al lang niet meer van tel. Het gezelschap wisselt, de spirit blijft, of wordt zo mogelijk enthousiaster bij elke stad die mijn pad kruist. Die spirit was overigens geweldig vanmorgen, toen bleek dat er een man of tien uit mijn hostel dezelfde trein moest nemen. Al had ik stiekem wel zin om wat bij te slapen want de koude nachten van Krakau worden opgewarmd met veel feestjes, veel pintjes en vodka.

Hoe meer steden ik doe, hoe leuker de avonturen. De volgende zes dagen zijn in Praag, en eigenlijk kan ik al niet wachten op Wenen en vooral Budapest.

Mis ik thuis? Ja, enorm. Maar ik weet dat de mensen die ik mis daar zijn, en dat het maar een kwestie van weken is voor ik ze terug zie. Thuisblijven om ze niet te moeten missen is mooi, maar thuiskomen en voelen dat je ze gemist hebt is mooier.

Labels: ,

If pigs could fly...

(before we go on: met deze tekst wil ik niemand persoonlijk viseren.. Lees dus gerust verder met de nodige ‘sommige’, ‘soms’, ‘niet altijd’ in gedachten.)

Sinds de opkomst van Facebook zie ik met de regelmaat van de klok statusupdates verschijnen waarin vrouwen klagen over mannen. Het zijn klootzakken, ze zijn onbetrouwbaar, ze willen maar één ding, ze kwetsen, misbruiken, liegen, bedriegen enz...

Ik wil dat niet ontkennen, maar zo’n dingen zijn niet fijn om te lezen als doorsnee man. De meesten van ons zijn wel degelijk beschaafde mensen. We zijn misschien niet geweldig, maar de meesten onder ons proberen dat wel te zijn. Bovendien gaan we jullie ook wel in een clichéhokje steken na zo’n uitspraak.

Het zijn vaak dezelfde vrouwen, en vaak gaat het zelfs over dezelfde mannen. Dames, dat passive-agressive gedoe op Facebook gaat het niet verhelpen. Is uw vent een ambetante kloot die al meer dan eens met uw voeten heeft gespeeld, zeg het hem dan en dump hem vervolgens. Single zijn mag dan niet altijd een pretje zijn, zagen en klagen over uw relatie (of hoe u het ook wil omschrijven) is dat evenmin.

Tegelijk krijg ik als man een bijzonder verwarrend gevoel van heel dat gedoe. Niet dat ik mezelf als de perfectie van het menselijk ras beschouw, maar ik probeer wel ‘ne goeie’ te zijn. Ik ga niet aandringen, ik probeer geen cheezy versierzinnen en zo lang ik geen duidelijkheid heb, ga ik mijn tong niet door een vrouw haar keel rammen in de hoop dat ze zat genoeg is om dat toe te laten.

Helaas wordt dat allemaal op een of andere manier wel verwacht. Wij zijn de jagers en dat spel ligt al eeuwen vast. Het is zelfs niet beperkt tot vrouwen versieren. Wie in het leven nooit risico’s neemt zal zeer saai en eenzaam eindigen. Maar de balans tussen de gentleman en de oermens is moeilijk te vinden. Er over nadenken maakt het er niet gemakkelijker op..

Mabon daar gaat het eigenlijk niet om. Deze blogpost is een oproep aan alle vrouwen die zich ergens herkennen in deze tekst. Wees een beetje rationeel. Gemakkelijk is het niet, ik ben zelf de eerste om zijn hoofd te verliezen als er een knappe madam vriendelijk naar mij lacht, maar een beetje rationaliteit kan soms wonderen doen. Toen ik 15 was dacht ik dat het aan de leeftijd lag, maar nu ik 25 ben merk ik dat de omgeving wel verandert, maar de situatie niet.

Ik ben zelf een fan van meligheid en romantiek, maar overgeromantiseerd naïvitisme maakt het alleen maar erger. Voel u vooral vrij om Disney de schuld te geven van het hopenopdeprinsophetwittepaard-syndroom. Al hoop ik wel dat de meesten er uit leren. En misschien zelf wat meer initiatief nemen. Kwestie van de gelijkheid tussen mannen en vrouwen te verbeteren en foute kerels te snel af te zijn.

Dames, pas uw lijst met criteria aan. Kijk breder maar handel selectiever. En vooral: hou uw hoofd er bij. Want elke keer dat er nadien wordt geklaagd over de rotheid van het mannelijke geslacht, zijn de resterende ridders onder ons een beetje minder geneigd om ons wit paard te bestijgen.

Labels: ,