PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

30 oktober 2010

Close encounters with the Polische

Zet een bende buitenlanders bij elkaar, giet er een overvloedig alcoholsausje overheen en laat het geheel eerst sudderen in een rokerig café en vervolgens afkoelen in de Poolse buitenlucht. Ideaal recept om... de politie tegen het lijf te lopen.

Voor alle duidelijkheid: deze jongen heeft zich niet misdragen (ik zou niet durven). Maar onderstaande post is een leuke anekdote van Pools machtsvertoon dat me doet beseffen dat de Belgische flikken wel degelijk uw vriend zijn.

Afgelopen maandag (25/10), kort na mijn aankomst, was het maar een kwestie van tijd vooraleer er zich een bende van internationale feestgangers vormde. Als u weet dat het bier hier zeven zlotty (1,8 euro) kost voor een halve liter, dan kunt u zich iets beter inleven in bovenstaand recept.

Helaas sluiten de meeste café's vrij vroeg op maandag en onze place of interest was geen uitzondering. Bijgevolg gingen we maar terug naar het hostel, maar niet zonder tussenstop in de nachtwinkel. En daar ging het fout.

Kort na het inslaan van wat lokaal gerstenat zagen we een combi in de verte. Zodra we in het visier kwamen reden de heren LAPD-style de stoep op (niet dat je voetgangers kan klemrijden mabon). Onmiddelijk stapten er drie stevig bewapende heren (type geldtransporteurs) uit en mocht de Zweed in ons gezelschap even instappen.

De kerel in kwestie kreeg ter plaatse een boete van 50 zlotty voor... drinken op straat. Niets bijzonders, ware het niet dat de agenten dat onmogelijk konden zien vanaf de plaats waar ze ons hadden gespot.

De Zweed in kwestie betaalde zijn boete en deze Belg was blij dat zijn blikje netjes gesloten in zijn jaszak lag. Al heb ik me op het moment van de feiten wel even afgezonderd want ik wordt nogal zenuwachtig wanneer zwaarbewapende mannen overassertief worden.

Terug op het hostel kregen we van de receptionist te horen dat onze ontmoeting geen uitzondering is. “De Poolse politie is hier totaal geschift, en soms even erg als de mensen die u op straat overvallen.” (het origineel citaat was in gebroken Engels.) Tegelijkertijd kregen we ook te horen dat de boete voor drinken op straat gewoonlijk 500 zlotty is (iets meer dan honderd euro). Een verslag of zelfs ontvangstbewijs was er niet, wat doet twijfelen of het geld mogelijk effectief tot bij de Poolse schatkist is geraakt.


Kids, you can party all night in Krakau, maar drink niet op straat en blijf vooral zeer beleefd tegen de politie.


Voetnoot: Het blijft wel een geïsoleerd geval want tijdens mijn laatste avond in de stad ben ik verschillende agenten gepasseerd zonder problemen.

29 oktober 2010

De doodsfabriek


Je kan Krakau niet bezoeken zonder een 'uitstap' naar Auschwitz-Birkenau. Een van de meest deprimerende plaatsen in de wereld waar je je meermaals beschaamd voelt om mens te zijn.

Ik kende de foto's van prikkeldraad en uitgemergelde mensen, en ik weet dat er meer dan vijf miljoen mensen zijn uitgemoord, waarvan meer dan een miljoen in deze beruchte doodsfabriek. Maar, net zoals in Berlijn, besef ik nu pas hoe extreem ziekelijk heel de opzet is.

Het niveau van efficiëntie is verbazend. Treinverbindingen uit heel Europa naar een boerengat ver genoeg van de wereld om er een bijzonder goed georganiseerde genocide uit te voeren. Eigenlijk mochten de mensen die er aankwamen blij zijn dat ze ziek, klein, lelijk of gehandicapt waren. Dat betekende onmiddellijke afslachting. De rest mocht eerst werken tot de dood en tussendoor slapen tussen een paar honderd man in een barak ter grootte van een weekendhuisje.

Een echt shock-effect kreeg ik niet meteen, misschien omdat ik al foto's en beelden heb gezien. Maar twee dagen na mijn bezoek blijft het heel moeilijk om er niet aan te denken. Kamers vol afgeknipt haar, reiskoffers (“jaja laat maar liggen, we brengen die na uw douche”), Protheses van armen en benen. Hier werd uitstekend werk geleverd, in het efficiënt uitmoorden van mensen zonder enig greintje wroeging. Uw buur loopt weg? Dan knallen we er tien extra af.

Wat me verbaasde is dat het hele kamp (Auschwitz I, II en III) in zijn hele bestaan zo'n zevenduizend werknemers heeft gehad. Zevenduizend mensen die elke dag bezig waren met het professioneel afmaken van mensen. Niet per executie of in een gevecht of oorlog, maar op een industriële manier waarbij de slachtoffers in kwestie enerzijds werden gerustgesteld (sommigen kregen zelfs zeep en handdoeken mee naar de gaskamer). Anderzijds was er de continue terreur waarbij één ontsnappingspoging goed was voor de dood van tien anderen. Hoe emotieloos moet je als mens zijn om zoiets te doen en te blijven doen. 'We wisten het niet' is alvast niet van toepassing op hen. Vlak voor de bevrijding van het kamp werd alles in het werk gesteld om zo veel mogelijk van het kamp te vernielen. Deze mensen wisten wat ze deden, en ze deden het, in Auschwitz alleen al, met meer dan een miljoen mensen.

Het kamp Auschwitz I is vandaag hersteld in originele staat en doet dienst als museum. De foto van een naakte Belgische uitgemergelde vrouw illustreerde zeer goed hoe de omstandigheden waren. Letterlijk vel en botten. Ze zat slechts enkel maanden in het kamp, maar woog op het moment van de foto nog 26 kilo.

Kort daarna vertelde de gids dat de foto in kwestie niet dateert van vlak na de bevrijding, toen de vrouw al vier maanden in het ziekenhuis had doorgebracht.


Labels: , ,

26 oktober 2010

Berlijn: vallen en steeds weer opstaan

Op het moment van schrijven is het 25 oktober 2010 en zit ik in de trein van Warschau naar Krakau. Met Berlijn vers in het geheugen.

Die laatste stad heeft een serieuze indruk op mij gemaakt. Na aankomst in Hostel Odyssee besloot ik (met een stadskaart) een stevige avondwandeling te maken door Oost-Berlijn, langs de muur en als bij toeval langs de boekenwinkel die op het einde in Das Leben Der Anderen voorkomt.
Berlijn is een vreemde (maar prachtige) stad. Enerzijds staat het vol gebouwen die je direct terugnemen naar de sfeer van toen (appartementsblokken van honderden meters lang). Anderzijds worden die onderbroken door ingeplante Westerse bedrijven. Het McDonaldisme zeg maar.

Aanrader om de stad te leren kennen zijn de Berlin Walks-wandeltochten. Op vier uur tijd kom je voorbij de belangrijkste gebouwen en krijg je flink wat geschiedenis en verhalen mee. Qua professionaliteit moest de gids (Heather) niet onderdoen. Ze woonde 'nog maar' vier jaar in Berlijn, maar studeerde al tien jaar Duitse en Joodse geschiedenis.

Ik kende de geschiedenis van Berlijn in grote lijnen, maar pas tijdens die wandeling werd me duidelijk hoe deze stad continu in een identiteitscrisis zit. Je zal maar leven uit angst voor het communisme, tot iemand luid en duidelijk zegt dat hij dat niet pikt. Als dan plots het parlement wordt opgefikt, wat lijkt op het begin van een communistische revolutie, dan... geef je de grote populaire leider graag meer macht om zaken op orde te stellen (Patriot Act anyone?). Een goeie twintig jaar later besef je dat je fout zat, maar wel hebt gestemd op de man die miljoenen Joden, homo's, zigeuners, lichamelijk en mentaal gehandicapten heeft afgeslacht. Je land is verscheurd
en van zaterdag op zondag staat daar plots een muur door de stad. Je zal maar je kinderen bij de bomma hebben afgezet voor een avondje uit, en vervolgens moeten vaststellen dat je ze nauwelijks nog zal zien of horen. In Oost-Berlijn wordt er vanaf je veertiende een dossier van je aangelegd. Waar je woont, waar je familie verblijft, met wie je omgaat en wat je zoals eens durft in het openbaar te verkondigen. En dan hoef je nog niet eens een oproerkraaier te zijn. Being there is enough. FUBAR doesn't cover it.

Ghost stations
De dag erna deed ik de zogenaamde Spy Tour, die vooral focuste op de geheime dienst ten tijde van Hitler en tijdens de splitsing van Duitsland. Geheime gangen onder de muur, wachters die zelf mee ontsnapten en later gek werden, random opsluitingen en zo goed als geen objectieve
informatie uit de buitenwereld.

Een van de opmerkelijkste verhalen is dat van de zogenaamde spookstations. Een bepaalde metrolijn liep tussen twee Westerse delen van de stad, met enkele kilometers door Oost-Berlijn. Daarom werd de afspraak gemaakt dat de lijn mocht blijven rijden. Maar de stations in het Oosten werden dichtgemetseld. Zo konden West-Berlijners de lijn nog gebruiken zonder dat Oost-Berlijners konden ontsnappen.

Maar Oost-Berlijners beseften dit. Elke passerende metro maakte lawaai en zorgde voor trillingen Gevangen in je eigen stad, maar intussen horen dat drie meter onder je voeten mensen in totale vrijheid kunnen bewegen. Mocht ik er toen leven zou het twijfelen zijn tussen zelfmoord en ontsnappen. Maar beiden komen op hetzelfde neer.

Een van de vragen die door mijn hoofd spookt is of dit opnieuw kan gebeuren. Enerzijds denk ik van niet. Mensen zijn vandaag beter geïnformeerd en dankzij het internet kan je op enkele seconden zowel de New York Times als de Beijing Times lezen. Bovendien is iedereen met internettoegang vandaag een globaal multimedia-uitzendkanaal. De snelheid en diversiteit waarmee informatie zich kan verspreiden is cruciaal in het behouden van een open geest en het voorkomen van beïnvloeding, hoe betrouwbaar die ook lijkt.

Anderzijds moeten we de toekomst nooit onderschatten. Trek in Brussel de internetstekker uit en leg beperkingen op internettoegang en het is een kwestie van maanden of jaren voor je bevolking wordt gebrainwashed. Beeld je eens in dat in de VS een politieke beweging alle informatie op/via Facebook of Google kan controleren en manipuleren? Wie informatiestromen controleert, controleert wat mensen weten en denken. Op dat moment moet je een verdomd achterdochtig en koppig mens zijn om het niet te geloven. Bovendien gebeurt zoiets niet over een periode van jaren, wat je pas beseft als er geen weg terug is.

Op dat vlak is het Joodse herdenkingsmonument een mooie visuele voorstelling. Eerst zie je kleine stenen die langzaamaan groter worden. Je stapt er langzaam door en terwijl ze groter worden, zakt de grond een beetje. Niets bijzonders maar zonder het te beseffen sta je plots heel diep tussen stenen die twee meter boven je uitsteken. Bovendien staan de stenen recht op recht waardoor je snel je oriëntatie kwijt bent en een paar keer tegen andere mensen opbotst, want je ziet niet wie er van links of rechts komt.


Ik krijg het helaas niet ideaal verwoord maar op drie dagen tijd heb ik enorm veel respect gekregen voor Duitsers en Oost-Berlijners in het bijzonder. Miljoenen dragen een kruis voor de ideeën van enkelen. De mentale last van al die geschiedenis moet loodzwaar wegen en we spreken hier niet eens over een of ander Verweggistan. Dit is een Europees buurland, nauwelijks twintig jaar geleden.

Labels: , , ,

25 oktober 2010

Adres niet gevonden

(Onderstaande tekst is geschreven op de trein tussen Amsterdam en Berlijn.)

Voor de start van mijn trip had ik nood aan een deftige, maar betaalbare gsm die enkele dagen zonder oplader kon. Zo kwam ik terecht bij de Nokia 2710, een vrij eenvoudig toestel, met een ingebouwde GPS. Niet dat kaartlezen zo moeilijk is, maar het maakt de weg van het station naar het hostel een stuk efficiënter, en dat is geen overbodige luxe als je een backpack van achttien kilo meesleept.

Tot zover de theorie. Aangekomen in Amsterdam duurde het best lang voor dat ding mijn locatie had gevonden (lees: ik was bijna halfweg). Maar nog minder praktisch is dat het bijna onmogelijk is om een adres op te zoeken. Kort: je geeft een land, stad, straat en nummer in, en de Nokia 2710 zoekt het. Of probeert tenminste. Zo kostte het me een stuk of vijf pogingen om de Warmoesstraat in Amsterdam te vinden, wat vreemd genoeg pas lukte nadat mijn eigen locatie was gevonden.

Maar nu hou ik mijn hart vast. In Amsterdam zat ik 600 meter van het station. In Berlijn is dat 1,3 kilometer. This ain't gonna go right. In Amsterdam heb ik al een paar keer Duitse straten proberen op te zoeken, maar helaas zonder succes. Dat het adres in kwestie een straatnaam met een ü draagt, en de ringel-S voor Strasse bevat maakt het aantal mogelijke verkeerde adressen nogal groot.

Tegelijk ben ik ook zeer benieuwd naar hoe Berlijn er op gps zal uitzien, want toen ik mijn locatie manueel (op de kaart zoeken en zoomen) probeerde op te zoeken bleek een aanzienlijk deel van Berlijn gewoon niet te bestaan . Links heeft u stad, rechts heeft u wat plassen en rivieren met plaatsnam (zie foto) en, maar geen straten meer.
To be continued als ik de goeie richting heb gevonden..

---
Epiloog:
(de rest van deze blogpost dateert van 22/10, vanuit Berlijn)

Zoals verwacht ging het in Berlijn grondig de mist in. Mijn locatie kon niet worden gevonden (toch niet terwijl ik nog rond het station liep) en tot op heden heeft Berlijn volgens Nokia enkel wat snelwegen en een rivier. Soit, omdat ik geen zin had om te bidden tot god of Nokia heb ik maar een Taxi genomen.

Kort samengevat: tot het tegendeel bewezen is lijkt de Nokia 2710 meer dan dubbel zoveel te kosten als een gewone telefoon voor een GPS die geen zak waard is. Mocht je een straatnamenlijst kunnen opvragen per stad zou het nog enigzins vlotter gaan, maar bij Nokia dachten ze ongetwijfeld “we doen het wel voor u, maar dan gewoon bijzonder slecht.”

Now if you'll excuse me, ik heb nog flink wat routes op te zoeken op Google Maps. Nokia, connecting people, not navigating them.
gps
Epiloog 2: Same story for Warsaw.

Update 29/10: It's alive! Blijkbaar moest ik de kaarten van elk land nog wel individueel downloaden. Mocht iemand van Nokia dit lezen: Als je dit soort toestellen maakt, en een lijst van 72 landen voorziet, zorg dan ook even voor een melding 'download deze kaart via je pc' in plaats van steevast wel het land te tonen, maar nooit een adres te vinden. Opladen via usb zou ook leuk zijn :-)

Labels: , , , , , ,

21 oktober 2010

Things you don't remember but never forget

Voor Europa rond te reizen heb ik met zekerheid het slechtste seizoen uitgekozen. De meeste hostels zitten nog niet in hun low season-tarief, maar het weer zit toch al vrij hard in moessonmodus. Maar eigenlijk maakt het allemaal niets uit. I'm on a train, I can't complain.

“En hoe is het daar?”
Goed, zo goed dat ik nauwelijks tijd of zin heb gehad om te bloggen. Wanneer het er dan toch van kwam bleek het paginalang relaas een halve dag later te zijn verdwenen. Damn you all-eatling BSOD's! Damn you!

Voor wie nog niet helemaal mee is. Afgelopen zondag ben ik begonnen aan mijn Eurotrip. Van Aarschot ging het via Antwerpen naar Amsterdam en daar heb ik de afgelopen vier dagen uitgehangen. Ik hou van Amsterdam. Ik kan er geen specifieke reden op plakken, maar hoofdsteden geven mij al snel een gevoel van 'hier gebeurt het'.

(Intussen stopt mijn trein even in Hannover)

Ik zou jullie kunnen verblijden met allerlei toeristische info, maar daar ben ik heel slecht in. Het kostte mij al een paar dagen om uit te zoeken hoe ik met de tram naar het Van Gogh Museum moest gaan. Al was het er wel de moeite. Van Gogh was, voor zover ik alles goed heb geïnterpreteerd, een zonderling. Net om die reden was hij een geniaal schilder/tekenaar, maar anderzijds heeft dat hem tot de wanhoop gedreven. Geniaal en anders zijn is een last. Gelukkig ben ik een lichtgewicht.

Dichter bij mijn slaapbarak (The White Tulip Hostel, goeie ligging, deftige bedden, veel te klein toilet) waren ander culturele activiteiten te beleven. Alsof verblijven boven een Irish pub al niet slecht genoeg was voor de gezondheid was er zowel links als rechts binnen de tien meten een coffeeshop. Wie via de achterdeur vertrekt zit vlak in het Red Light District. Er zijn ergere plaatsen om de nacht door te brengen.
Uiteraard wil u vooral weten wat ik daar allemaal heb uitgestoken en of ik van groene of rode specialiteiten heb geproefd. Wel, een van de twee zeker wel. De rest laat ik aan uw fantasie over, want zo veel valt er ook niet van te herinneren.

Mabon, veel spectaculairs kan ik u over de eerste dagen niet vertellen. Behalve misschien mijn kortstondige ontmoeting met Zijne Koninklijke Majesteit Konining Beatrix (is dat de correcte titel?) Maar daarvoor moeten we terug naar de hoerenbuurt.
Enfin we gaan het niet spectaculairder maken dan het al is. De achterkant van mijn hostel komt uit op die buurt, maar daar staat ook een leuke oude kerk (je weet maar nooit wie zich bekeert, in welke richting dan ook). Op het moment van mijn passage stond er plots wel heel veel politie en kijklustigen, en journalist zijnde ga je dan alvast klaar staan met je fototoestel in de hoop dat het iemand is die je überhaupt kent.

And there she was, Beatrix uit de kerk, in de wagen, met nog een pauze voor de foto en wat gewuif. Meteen kan ik mijn lijstje celebrity spotting herschikken. Sorry Mark Hamill, you might be a Jedi but you can't beat a queen.
--

En met die platte uitleg ga ik jullie laten. Ik heb nog anderhalf uur trein tot Berlijn en nog net genoeg batterij om een aflevering van True Blood, mijn laatste kijkverslaving, er door te jagen.

Voor wie het graag weet: Ik zit tot zondagmiddag in Berlijn waarna ik de trein richting Warschau neem. Maandagochtend is het direct door naar Krakau waar ik opnieuw drie dagen blijf. Daarna wacht mij een treinrit van acht uur (!!) richting Praag en de rest... moet ik nog uitzoeken.

Ohja, de ingebouwde GPS op mijn nieuwe Nokia blijkt zowat het slechtste navigatietoestel dat ik ooit in handen heb gehad. Als ik straks op mijn bestemming geraak dan krijgt u nog een relaas van hoe die poging tot navigeren ging.

Labels: , , ,

03 oktober 2010

Eurotrip prepacking: telefoon

Deze jongen gaat zeer binnenkort Europa rondtrekken en ondanks het budget heb ik besloten om wat te investeren in nuttige techsnufjes. Daarom heb ik zonet de Nokia 2710 Navigation Edition besteld.

Waarom?
Omdat ik ga trippen. Normaal zou ik nog een half jaar wachten voor een nieuwe smartphone, maar nieuwe paden vragen om nieuw speelgoed. Het oorspronkelijk plan was om een basic toestel van 30-40 euro te kopen dat hooguit kan bellen en sms’en en dagenlang meegaat.

Maar dan ga je wat rondkijken... en dan heb je voor een redelijke prijs een gsm met GPS. Ook niets nieuws maar de Nokia 2710 heeft een pak kaarten netjes vooraf geïnstalleerd, wat mij veel roamingkosten uitspaart.

Het enige wat echt gemakkelijk ging was de merkkeuze. Ik ben geen grote fan van Nokia smartphones, maar voor ‘gewone’ toestellen bestaat er niets beters. Mijn 3210 en 5100 hebben het respectievelijk 3.5 en 3 jaar volgehouden en waren een perfecte balans tussen eenvoud en praktisch gebruik. Let’s hope they’ve still got it.

Enwamoetdakosten?
114 euro inclusief verzending bij Pixmania.be. Bij andere webwinkels lag de prijs meestal op 139 euro maar na wat zoeken kon daar nog een flink stuk af.

Remakable thing: Pixmania was voor mij grotendeels onbekend en los van de prijs is het (naar mijn mening) niet de meest sexy webshop. Maar ze draaien duidelijk al zeer lang mee. Zo lang zelfs dat wanneer je online iets bestelt, ze de prijs in Belgische Frank nog steeds weergeven.

Labels: , , , ,