PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

25 augustus 2010

Opgelicht door Mobistar - deel II

Proficiat Mobistar, je bent er bijna in geslaagd om mij twee keer op dezelfde manier op te lichten.

Wat vooraf ging:
Februari 2009: Ik neem een abonnement (voice + data) bij Mobistar. De verkoper bevestigt mij dat ik zonder kosten/verlengingen kan veranderen, dus ik neem een My45 for iPhone voor (jawel) 45 euro per maand. In november 2009 besef ik dat dit veel te veel is en schakel ik over naar abonnement van 30 euro per maand.

Mobistar vernieuwt vervolgens zonder voorafwaarschuwing mijn contract met 24 maanden. Wanneer ik bel om uit te leggen dat mij werd beloofd dat dit niet zou gebeuren, weigeren ze dit te wijzigen. Een vlammende blogpost/opiniestuk en een aangetekende brief later lijkt alles opgelost. Ik ontvang begin 2010 een voicemailbericht van de klantendienst dat mijn abonnement wordt teruggezet naar februari 2009 met behoud van mijn nieuwe abonnementskeuze (30 euro) no strings attached.

Vandaag
Ik krijg mijn maandelijkse factuur en tot mijn grote verbazing merk ik dat mijn abonnement helemaal niet is aangepast. Hierdoor loopt mijn contract niet tot februari 2011, maar tot november 2011. Bijzonder vervelend als je weet dat ik van oktober tot april in het buitenland zit en dus liefst vanaf februari niet betaal voor een abonnement dat ik niet gebruik.
(Ter info: Mobistar heeft een hele tijd geen contractduur op mijn facturen gezet dus het viel mij tot die tijd niet op.)


Hallo klantendienst?
“Blijf even aan de lijn want onze medewerkers zijn in gesprek en de wachttijd loopt op tot langer dan twee minuten.”
**10 minuten later**
“Mobistar klantendienst, wat kan ik voor u doen?”
(PJ doet zijn beklag)

De man aan de lijn luistert geduldig naar mijn probleem, maar bevestigt dat mijn contract inderdaad met bijna een jaar is verlengd. “Ik zie dat er in november inderdaad een wijziging is gebeurd, maar ik zie geen terugzetting.”

Ik leg hem opnieuw de situatie uit, de aangetekende brief, het telefoontje, de verkooptruc van de Mobsitar-shop destijds en de regeling die daarover werd getroffen.

Op dit moment is er weinig hoop. Als er niets in die man zijn klantenbestand staat, is de kans klein dat hij iets kan veranderen. Laat staan dat hij het mag of wil. Bijgevolg probeer ik het over een meer meelijwekkende boeg te gooien. Ik leg hem uit dat ik dit najaar op rondreis vertrek en dus nauwelijks nationaal zal bellen vanaf oktober. Daarom is het heel belangrijk dat mijn abonnement vanaf februari wordt omgezet naar een prepaid kaart om de overbodige abonnementskosten nog een beetje te beperken.

Dat argument leek de man goed te begrijpen. Na een paar minuten wachtmuziek kwam hij terug om te zeggen dat mijn abonnement werd hersteld naar de periode februari 2009-2011. Ik heb het voor alle duidelijkheid hem twee maal laten herhalen: mijn abonnement loopt af in februari 2011 en blijft tot die tijd op 30 euro per maand.
---

Op zich is het eind goed al goed. Op een uurtje frustratie na is dit voorlopig opgelost. Maar het gaat om zoveel meer. Een van de grootste bedrijven van het land slaagt er niet in om zijn klantensysteem op een ordelijke manier te beheren. Je moet als klant zelf alles dubbel controleren en als je operator een fout maakt, mag jij er achteraan lopen. Het enige wat wel feilloos werkt is de standaard herinneringsbrief van drie euro wanneer je de factuur vergeet te betalen. Dat terwijl een eerste aanmaning helemaal geen geld mag kosten.


Mabon, voorlopig is alles opgelost. Al ga ik voor de zekerheid deze maand nog mijn opzeg (aangetekend) doen, kwestie dat ik volgend jaar niet vanuit Spanje of Polen hetzelfde gesprek moet overdoen.

Update: Intussen heeft Mobistar mij zelf gecontacteerd en is de hele zaak opgelost. Het verloop hiervan kan je lezen in Deel III.

Labels: , , , ,

20 augustus 2010

My 1.34 minutes of fame

Speelden zich gisterenavond af in het laatavondjournaal van de VRT (en vanmiddag nog een keertje).

Als u hier komt dan is de kans vrij groot dat u dit al lang weet via Facebook of Twitter, maar wie wil kan het fragment hier nog eens herbekijken. Het gaat overigens over wachtwoorden, die u best lang en complex genoeg maakt.

Het was trouwens de tweede keer deze zomer. Vorige maand mocht ik op de luchthaven even uitleggen hoe het zat met dataroaming. Hier dus.

---

Dat vorige heb ik trouwens niet gemeld omdat ik rond die tijd mijn Eurotrip-plannen aan het uitwerken was. Terug beginnen bloggen met de melding dat je op tv bent geweest is zo mogelijk nog flauwer dan deze post, vandaar het uitstel.

Met die Eurotrip gaat het overigens goed. Enige probleem is dat het budget mij wat verplicht om de plannen iets beperkter te houden, maar dat staat niet in de weg dat ik nog steeds ga proberen om een flink aantal steden te bezoeken in de komende maanden.

Labels: , , , , ,

10 augustus 2010

DSLR Vs. Pocketcamera?

Ik ga op reis en ik neem een fototoestel mee. Maar welk?

Met mijn Eurotrip in het vooruitzicht sta ik al weken op twijfel om mijn eerste digitale spiegelreflexcamera (DSLR) te kopen. Ja, zo’n toestel neemt een hap uit mijn reisbudget, maar tegelijkertijd heb je dan wel een instrument om U tegen te zeggen.

Mijn voorlopige keuze ligt bij de Nikon D3000, een betaalbaar model (410 euro voor body + 18-55 lens) gericht op beginners. Samen met een klein statief en een tas ben je dan gesteld voor ongeveer 500 euro. Mogelijk komt dat voor gevorderde fotografen als zeer gierig over, maar elke euro die ik nu uitgeef, is een euro minder om tijdens mijn Eurotrip te laten rollen. Ik ben dus op zoek naar een goede verhouding tussen materiaal voor onderweg, en geld om onderweg te kunnen zijn.

Het plan om een DSLR te kopen werd mij trouwens ingefluisterd door enkele collega’s. Helaas zijn diezelfde mensen mij intussen aan het influisteren dat ik het misschien niet moet doen. Meer geld voor andere zaken, en zo’n spiegelreflex is best zwaar. Zeker op momenten dat je met al je bagage rondloopt maakt een kleine kilo om je nek wel iets uit.

Daar komt nog bij dat ik momenteel een excellent weapon of choice heb: de Panasonic Lumix TZ7. Deze pocketcamera met tien megaspikkels en 12X optische zoom (yes, it’s nice) en HD-video maakt mij een jaar na aankoop nog steeds enthousiast. En hoewel hij ietsje zwaarder is dan een doorsnee pocketcam, zal je broek er niet van afvallen.

Het is dus twijfelen tussen een zeer deftig toestel waar ik prachtige dingen mee kan fotograferen (in RAW!). Of een even deftig toestel, met beperkte mogelijkheden, dat lichter en goedkoper is (want ik heb hem al).

Maar het belangrijkste twijfelpunt is het gewicht. Ga ik zes maanden met met 750 gram om mijn hals willen/kunnen lopen. Gaat het meer in de weg hangen dan dat het nuttig is? Of maak ik mij hier zorgen om niets en moet ik volop voor de kwaliteit van een DSLR gaan?

Laat gerust uw (liefst niet anonieme) stem horen in de commentaren. Overtuig mij om te investeren, overtuig mij om iets totaal anders te kopen of overtuig mij dat die TZ7 best goed genoeg is om op verplaatsing mooie plaatsen, gekke situaties en onvergetelijke momenten vast te leggen.


Ps1: Bij mijn zoektocht heb ik even getwijfeld voor de Sony NEX-3 met een 18-55mm lens. Een schitterende combinatie van DSLR-capaciteiten in broekzakformaat. Helaas kosten body+lens zo’n 527 euro zonder tasje/statief en dat is boven het budget. Het staat op mijn wishlist, maar dan voor later.

Ps2: Er komt nog een soortgelijke post over laptop Vs. minilaptop. Ja, voor iemand die ‘weg van alles’ wil neem ik best veel elektronica mee.

Labels: , , , ,

09 augustus 2010

Olielek in de golf van Mexico gedicht

Er was eens een lek op zee,
het werd veroorzaakt door BP.
Hun boorplatform
verloor wat vorm
en brandde af in zee.

Het probleem was vrij beperkt
En er werd vrij hard aan gewerkt
Aldus wat BP beweert
terwijl de golf werd volgesmeerd.

Een vlek met zwarte smurrie,
maakte de golf wat blurrie.
BP stuurde wel vloten.
Maar het milieu was naar de kloten.

Nu is het lek gedicht,
met beton en een verloren gezicht.
Eind goed al goed roept BP,
al ligt de olie nog steeds in zee.

Geïnspireerd op deze krantenkop.

Labels:

03 augustus 2010

Adios amigos

Vrienden,

Tussen het eerste woord van deze blog en deze eerste, zijn drie minuten voorbij gegaan. Een akelige stilte die mij op het hart drukt dat het tijd is om te vertellen waar ik al een tijdje mee bezig ben.

Dit najaar, in de eerste dagen van oktober, verdwijn ik voor een paar maanden. Ik verlaat België om Europa rond te trekken. Er is een lijstje van landens/steden die ik verkennen en we zien wel hoe ver geld, goesting en avontuur mij brengen. De enige vaste afspraak is die van maandag 18 april 2011, want dan verwacht mijn baas dat ik terug achter mijn bureau zit.

En nu?
Geen flauw idee eerlijk gezegd. Maar voor het eerst sinds lang is 'het niet weten' een doel en geen probleem of tekortkoming.

Waarom?
Omdat ik het wil, omdat ik het niet durf en omdat het nodig is. Dat laatste is een minder leuk verhaal, en daarom moet u helemaal tot het einde lezen. Maar dit verhaal heeft een happy end, en een al even gelukzalig begin. Ook al lijkt dat op dit moment niet zo.

Ik hou van het buitenland. Een van de allermooiste eigenschappen van mijn job is dat ik een paar keer per jaar naar een ander land kan (of kon, want het is crisis). Alleen al die eerste ogenblikken op een andere bodem geven mij een onbeschrijflijk gevoel van blijdschap. Ik heb niet altijd de behoefte om alle musea en monumenten af te schuimen, maar een namiddagdutje in een park in Madrid, of een pintje op de trappen van Sacré-Cœur, het gevoel van ergens te zijn, is wat ik wil beleven.

Dat gevoel heb ik al een tijdje. De eerste keer was nadat ik enkele jaren geleden L'Auberge Espagnole zag tijdens de Franse les. Voor een jaar naar een ander land trekken is er nooit van gekomen en dat zal ook deze keer niet het geval zijn. Ik blijft binnen Europa waarbij ik op een drietal plaatsen telkens een maandje zal blijven. De rest wordt een samenhang van jeugdherbergen, couchsurfing en whatever comes along.

Hoewel ik elke dag enthousiaster wordt van het 'plan', ben ik tegelijk ook ongelooflijk bang. Ik heb nauwelijks kookervaring, om van de was maar te zwijgen. Bovendien ga ik op plaatsen komen waar ik niet eens de taal machtig ben.

Anderzijds ben ik niet eens ver weg. In het ergste geval ben ik 24 uur van huis verwijderd. Op de meeste plaatsen betaal ik in euro en elke grootstad heeft genoeg overlevingsmogelijkheden. Maar vooral: Ik heb me voorgenomen om vaker dingen te doen die me bang maken. Cage fighting is misschien een stap te ver, maar ik wil dingen doen en beleven die mijn wereldbeeld opentrekken en van mij een beter, volwassener en vooral aangenamer mens maken.

De laatste reden is er eentje die moeilijk in woorden uit te leggen valt. Ik ben veel beu. De laatste maanden zijn voor mij heel donker geweest. Geen zin, geen energie, geen motivatie, niets. Op zo'n moment ben ik trouwens allesbehalve een plezante mens. De zurigheid droop/druipt er met momenten vanaf en alles wat mij niet aanstond kreeg het dan ook te horen. Daarom ben ik sommige mensen een welgemeende sorry verschuldigd voor de niet welgemeende fuck you’s die ik hen meermaals heb gegeven.

Maar er wordt aan gewerkt. Ik zoek dan wel terug te komen, maar hopelijk als een nieuwe mens. Iemand die in de buurt komt van hoe ik me een paar jaar terug voelde. Elke dag nieuwe dingen ontdekken en beleven. Soms elke dag dezelfde dingen, maar vanuit een ander perspectief. Meer genieten en opgaan in de kleine details, maar veel minder in grote oncontroleerbare zaken. Streven naar een eigen perfecte wereld, maar vooral weer leren genieten van de road trip naar die eindbestemming.

De afgelopen weken heb ik vaak getwijfeld of ik dit zou doen. Maar elke keer wanneer ik er met iemand over sprak, kreeg ik alleen maar bevestiging. Van de weinigen die mij zijn voorgegaan, de velen die het stiekem ook willen doen en in het bijzonder van de mensen die ik het minst graag achterlaat.

So what’s next?
Next is de zoveelste belofte dat ik opnieuw ga bloggen. Of ik die belofte ga nakomen weet ik niet, maar ik ga tenminste op plaatsen komen waar iets over te vertellen valt. Ik hoop in de komende weken ook tijd te vinden om over mijn ‘voorbereiding’ (of het gebrek daaraan) te bloggen.

En wij?
Ik heb jullie nodig. Voor het eerst in mijn leven ben ik zeven maanden vrij om te doen wat ik wil. Geen werk, geen deadlines, geen stress en een leven dat ik nog volop moet ontdekken. De bedoeling is om niet te vaak online te zijn, maar als ik er ben dan lees ik heel graag jullie reacties of wat dan ook.

Wie mij een slaapplaats, al is het maar voor één nacht, kan aanbieden ergens in Europa (buiten België) mag mij uiteraard ook iets laten weten. Ik ben relatief beschaafd en zeer bereid om af te wassen in ruil voor een zetel/bed.

Om af te sluiten nog twee filmpjes die die mij de afgelopen weken enorm veel deugd hebben gedaan. Ze zijn misschien wat gedateerd, maar nooit oud genoeg om opnieuw te bekijken.

Wear Sunscreen


Where the hell is Matt?

Ps: voor pr-lui die op deze blog terechtkomen, Ja ik stop al half september, maar jullie krijgen hoogstwaarschijnlijk nog een mailtje met de 'zakelijke' versie.

Labels: , , , ,