PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

23 augustus 2009

De speech

Dames, Heren,

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken om hier vanavond te zijn. Vrienden, familie, tappers, dj's, cameramensen, fotografen, ceremoniemeesters en mensen die per ongeluk op het verkeerde trouwfeest zijn beland. Voor die laatsten: u kunt nu nog discreet vertrekken zo lang ik hier vooraan sta.

Ik had hier heel graag met wijze raad en woorden gestaan, daarom ben ik zes maanden geleden begonnen aan mijn speech. Helaas heeft het tot vorige maand geduurd voor er meer dan twee alinea's uitkwamen. En de rest werd gisterenavond nog rap geschreven.

“Trouwen, wie doet dat nog?” Het zijn niet mijn woorden maar die van de pastoor van Langdorp toen mijn zus vorig jaar de kerk wou vastleggen. Op het eerste zicht geen vreemde vraag. Veel koppels zullen elkaar nooit het jawoord geven, en die mensen zien elkaar daarom niet minder graag.

Maar vandaag zijn we hier niet samen om te horen dat Steven ons Lien graag ziet en omgekeerd. Dat was drie jaar geleden al zo, en misschien wel vroeger zonder dat ze het beiden goed doorhadden. We zijn hier omdat ze alletwee weten dat dit echt is. Geen loze belofte, niet zomaar een wit kleed en een kostuum maar een gemeende boodschap aan de rest van de wereld dat deze twee elkaar doodgraag zien.

Als thuiswonende vrijgezel ben ik misschien niet de juiste man om over het huwelijksleven te praten. Maar daar gaat het vandaag ook niet over. Wij gaan ons vandaag ongelooflijk amuseren en morgen met veel hoofdpijn opstaan. Maar voor Annelien en Steven is dit een nieuw begin, of beter gezegd een nieuwe stap. Geluk hebben ze al, de rest zal wel volgen.

En dat laatste heb ik maar al te goed beseft. De afgelopen drie jaar, en eigenlijk vooral het afgelopen anderhalf jaar, heb ik Annelien zien evolueren. Van een geweldige zus naar een prachtige vrouw. Een vrouw die vandaag al zo ver staat, dat ze hier samen met haar man zit, en tegelijkertijd moet alles nog beginnen.

Dat alles maakt het voor mij heel moeilijk om de woorden te vinden die omschrijven wat ik vandaag voel voor deze twee mensen. Maar tegelijk ben ik er zeker van dat ze beiden weten wat ik bedoel. Ik hoop dan ook dat ik in naam van iedereen hier, ook degenen die er vandaag niet meer bij zijn, mag zeggen dat we jullie ongelooflijk graag zien, en enorm trots en blij zijn dat we hier vandaag jullie huwelijk mogen vieren.

Labels:

13 augustus 2009

Honderd kilometer later

Momenteel bevind ik me in een staat van absolute wauw-heid. Veel beter kan ik het niet omschrijven want het is een state of mind die ik amper met iets kan vergelijken.De reden is te vinden in mijn straat en de straten daarrond. De afgelopen 2,5 maand ben ik begonnen met lopen en de teller staat sinds vanavond op 100,27 kilometer. Die honderd is eigenlijk puur symbolisch. In praktijk is het ietsje meer, gezien mijn iPod pas in week twee werd uitgerust met een Nike+-sensor. Mabon, honderd dus.
Nu moet u weten dat ik in mei en de maanden daarvoor niet echt het meest sportieve type was. Een uurtje in de week salsa dansen was genoeg om mij uit te putten en op elk feestje heb ik af en toe een soort adempauze nodig. Niet dat ik geen trappen kan opgaan, maar in vorm kon je het allerminst noemen. Met deze blogpost hoop ik eigenlijk andere dikzakken te motiveren. Met die term gebruik ik expliciet om aan te geven dat we hier niet spreken van een kilo of tien te veel, maar een kilo of twintig te veel, en meer. Als je zoals ik rondloopt met een gewicht van drie cijfers is motivatie ver te zoeken. Je hebt al geen conditie en zwetend in short over straat lopen maakt je er niet sexier op. Toch niet op het moment dat je daar staat.


Maar het is dus echt ongelooflijk vlot te doen. Zelf ben ik begonnen met Start2run en sinds vanavond ben ik door de 27 lessen heen. Menige keren ben ik met zware tegenzin begonnen, om een half uur later met ongelooflijke voldoening terug te keren. Een aantal keer ben ik met een geweldig zere rechterknie thuisgekomen om een dag extra rust te nemen en vervolgens verrassend vlot te herbeginnen. Zelfs een week onderbreking voor Werchter was geen probleem. Als u een mede-dikzak bent die hier per ongeluk bent verzeild dan wil u natuurlijk weten wat al die kilometers hebben opgebracht. 8,5 kilogram bij benadering. Laat u hier echter niet door leiden. Had ik op bepaalde momenten iets strenger geweest met zaken als laatavondeten, snoep en 'nog ne keer friet halen?', dan was ik ongetwijfeld de tien kilo voorbij. But hey, I still love to live.

Labels: ,

01 augustus 2009

Fez lives in Norway!

Het is alweer enkele maanden geleden dat hier nog een lookalike stond. Vandaag is het de beurt aan Alexander Rybak, de Noorse eurosongwinnaar, en... Fez van That 70's Show.




















Foto's: Eurosong-uitzending/youtube en Adrants.com

Gezien ik Eurosong niet echt volg heb ik het nummer van Rybak (Fairytale) trouwens volledig gemist tot hij onlangs in Villa Vanthilt optrad. Feelgood music op zijn best.




Meer lookalikes:
Music: Charlie Lownoise en Will Tura
Jörg Haider en Tony Blair
Adrien Brody en Mauro Pawlowski
Colin Powell en de diamantendief
Mel Gibson en Guido Belcanto
En iets leuker om naar te kijken: Lilly Allen en Muriël Scherre

Labels: , ,