PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

29 mei 2008

Citaat van de week

Een vriendin van mij heeft de laatste tijd nogal een... opmerkelijk seksleven. Nog opmerkelijker is dat ik alle details te horen krijg en dus ook de grappige zaken. Aldus de uitspraak van haar loverboy van gisterenavond:

*** zegt:
k verstond er eigenlijk niks van
*** zegt:
"ge maakt mij zo geil als bambi in een botersauske"
betekent da iets? ik ben nie mee ze


Toegegeven: het zegt mij ook niets, maar het is wel grappig. Mocht u als liefhebber van de betere literaire erotica weten waar dit vandaan komt, dan bent u hartelijk welkom in de comments. Nog betere megaopwindende kreten uit het heetst van de strijd? Same way!

Labels: , ,

26 mei 2008

US Customs & Immigrations

Het is schrijven in retroperspectief. Ondanks het feit dat vorige week meer dan blogwaardig was, is er amper tijd geweest om er over te schrijven. Bij deze een poging tot schadebeperking. Intussen verzuip ik in het verhuiswerk tussen mijn oude en nieuwe slaapkamer.

Vrijdagavond (BE) / vrijdagmiddag (NY) 16/5/08

Veilig geland in New York Newark en klaar om het land binnen te gaan. Althans na een bezoekje aan U.S. Immigrations en Customs. Mijn verhaal is relatief goed voorbereid, toch ga ik met enige zenuwachtigheid in de rij staan om mijn papieren te tonen. Vijf minuten later blijkt die vrees alweer ongegrond. Oké, mijn beide wijsvingers staan in hun databank, samen met een webcamfoto en een aantal handtekeningen van mij, maar laten we hopen dat die gegevens beveiligd zijn.

"Wanneer komt nu dat kruisverhoor?" Vraag ik aan een collega van de krant. Waarop ik de geruststellende boodschap krijg dat dit het moeilijke stuk was. Nu enkel nog bij de douane mijn groen papiertje afgeven en we mogen het land binnen. New York here I come!

"Could you step aside sir?"

Of niet… Ondanks mijn Arisch uiterlijk word ik vriendelijk verzocht om even mee te gaan naar een aparte ruimte. Natuurlijk op een moment dat ik de rest van de groep even kwijt ben. Bellen? "We have a no Phone policy sir, please sit down." Begrijp me niet verkeerd, de mensen zijn vriendelijk, maar gehoorzaamheid appreciëren ze wel.

Ik word begeleid naar een grote zaal naast de douanediensten. Ik ga niet zeggen dat ze selectief zijn, maar van de vijftien wachtenden was er na mij nog één blanke uitgekozen. Gelukkig zijn ze ook selectief in het verhelpen, tien minuutjes later mocht ik voor een tête à tête naar de balie komen. In een vluchtig moment herhaal ik in gedachten mijn cover als werknemer van een mediabedrijf die naar de kabelshow gaat.

"So what is your function exactly?"

"Exactly?" ik probeer snel iets te verzinnen wat er op neer komt dat ik junior marketing manager ben. Om het wat geloofwaardig te maken zeg ik dat het mijn eerste keer in de VS is en dat ik eigenlijk gewoon mag komen omdat mijn baas (de senior) met vaderschapsverlof is. Fictie en realiteit kruisen elkaar en ik hoop dat ze me voor goed gedrag laten gaan.

"Businesscard sir?"

Natuurlijk mevrouw, maar daar staat 'journalist' op. Die mag u dus in geen geval onder ogen krijgen. Schaapachtig zeg ik haar dat ik ze vergeten ben . Iets wat wel pakte toen ik vorig jaar als stagiair binnenglipte op een receptie van IT-journalisten. Het niveauveschil zegt me dat dit echter minder goed gaat pakken. Gelukkig reageert ze er amper op.

"Oke we're gonna have to open your bags and take a look. (wacht eventjes en kijkt me bloedserieus aan) Is there anything in here that will sting or hurt me sir?" Ik zeg dat het veilig is, maar dat ze niet moet letten op de slordigheid van de 101 kabels en opladers.

Het openen en onderzoeken gebeurt grondig. Gelukkig met respect voor mijn opplooiwerk van de avond ervoor. Toch wordt elk zakje en hoekje tot in detail bekeken.

"What are these sir?"
In haar handen houdt de douanebeamte niet gewoon een businesskaartje, maar een stuk of vijftig exemplaren die ze uit mijn koffer vist. Naam, bedrijf, publicaties en "journalist" in kleine lettertjes.

Voor wie mij niet zo goed kent: dit is het moment dat ik flip. Ik ben een rotslechte leugenaar en vraag mij al evenmin om rustig te blijven als er al stront aan de knikker is. In gedachten zie ik mij op de volgende vlucht naar Zaventem. In het alternatieve geval een flinke boete, al dan niet door een diepgaander onderzoek waarbij ik bid dat het zonder plastic handschoenen moet gebeuren.

"I… euhm…. These…are from my last job."
"So do you work as a journalist for this company"
(een moment van helderheid breekt aan, helaas komt er een enkel een superzwak excuus naar boven.)

"I did work as a journalist for this company, but I changed positions since the beginning of this year and since I don't have my new cards yet, I'm still using these ones."
Met moeite geloof ik zelf
wat ik zonet uit mijn botten heb geslagen. Even zoals het me uitkomt van journalist naar marketeer overstappen. Laten we het een Peter Vandermeerschke noemen.

De douanebeamte stelt me nog een paar vragen, hoe het komt dat ik ben overgestapt, waarom ik heb gelogen over de kaartjes en voor de derde keer wat ik kom doen in NY sinds de beurs in New Orleans is. Als ik niet op de naam van het Hotel in New Orleans kan komen, of op de exacte naam van de show (NCTA), zie ik mezelf opnieuw op de volgende vlucht huiswaarts.

Zonder een woord neemt ze een van mijn kaartjes en legt ze het opzij. Een collega van haar komt erbij en inspecteert het verhard stukje papier.

"Oke, we're gonna guide you out now."
Alsof het de hand van god zelve is, stopt het verhoor en word ik rustig naar de uitgang begeleid. "Welcome to the United States of America Sir." Mijn koelheid keert terug, ik lach en bedank haar.

Labels: , , , ,

23 mei 2008

Tijdsgebrek

Ja ik ben al thuis.
Ja ik heb veel meegemaakt.
Nee ik heb nog geen tijd gehad.

Labels: ,

17 mei 2008

New York New York!

Reizen naar de VS heeft iets vreemds. Wie business vliegt staat een beetje boven de regels. Zo maakt het niet uit wanneer we inschepen. Ook al is rij 40 aan beurt, we lopen gewoon voorbij. Mocht u het zich trouwens afvragen, ik tik deze tekst mijn benen languit gestrekt. Meteen ga ik ook even een dekentje nemen want na vijf gangen (als je de opgewarmde nootjes meetelt) begin ik zin te krijgen in een namiddagdutje. Enfin dat is relatief, het is op dit moment twee uur in de namiddag, of acht uur 's morgens in New York.

De andere kant van de medaille is een stukje minder interessant. Ik heb zonet aangegeven dat ik geen vlees, zaden, huisdieren en gevaarlijke bacteriën op zak heb. Vlak nadat ik heb aangegeven dat ik nooit ben veroordeeld voor vieze manieren. Een drugprobleem heb ik evenmin. Al vraag ik mij af hoe erg dat is in vergelijking met de vrouw naast mij die zichzelf min of meer in slaap heeft gedronken. Gelukkig snurkt ze niet zo hard. Toch niet met mijn hoofdtelefoon op.

Nog twee leuke kantjes? Het is zowat nodig om op elke vraag over ziektes, verslavingen, werkambities, fraude met visums en paspoorten neen te antwoorden, anders krijg ik mogelijk geen toegang tot The US of A. Interessant feit: mochten mijn antwoorden toch afwijken, dan moet ik eerst gaan praten met de Amerikaanse ambassade in België. Goed dat ze me dat laten weten op een papier dat ik vlak voor het opstijgen krijg. Het tweede is een pak korter maar eigenlijk zeer triest. Door het formulier te tekenen doe ik afstand van al mijn rechten op de beslissing van een douanier aan te vechten. Zijnde: als hij vindt dat ik er iets te Mohammedaans uitzie, dat ik op de volgende vlucht terug naar België zit en me niet eens op een basisrecht kan beroepen.

Tot zover mijn eerste indruk van de VS op zo'n vier uur van het landen. Maar vergis u niet, het is fijn hier te zijn.

Oh ja, als iemand het u ooit zou vragen. Ik werk voor een mediabedrijf en kom leren over nieuwe kabeltechnologieën waarmee we ons mogelijk kunnen toespitsen op het verdelen van Video On Demans-systems. Tegelijk hoop ik ook een aantal vertegenwoordigers te ontmoeten om zo tot interessante samenwerkingen te komen. Wat ik uit mijn nek slaag maakt niet uit. Zo lang ze maar niet doorhebben dat ik van de pers ben…


Ps: de blogposts komen in vlagen van vrije tijd. Op het moment van posten zit mijn eerste dag er zelfs al op. Voordeel is dan weer dat ik u al kan zeggen wat u mag verwachten:
-een onderonsje met de US Immigration
-halfnaakt in de Starbucks-toiletten
-Wim Oosterlinck

Labels: , ,

15 mei 2008

In your face :-)

Die ochtend op msn...

--
PJ zegt:
Cava, met u?
oo Sophia oo - wise up - zegt:
ah
oo Sophia oo - wise up - zegt:
super!
oo Sophia oo - wise up - zegt:
heb n weekje vakantie genomen voor mezelf
oo Sophia oo - wise up - zegt:
maar ik zal je ni te jaloers maken
PJ zegt:
mja
PJ zegt:
toch doet het pijn
PJ zegt:
maar het gaat morgen nog meer pijn doen
PJ zegt:
als ik om vijf uur moet opstaan
PJ zegt:
om morgenvoormiddag mijn vlucht naar New York te nemen
oo Sophia oo - wise up - zegt:
:d
oo Sophia oo - wise up - zegt:
fuck you!
--

Labels: ,

13 mei 2008

Het moment

Relatietherapie. Dat is in één woord samengevat de essentie van mijn gesprekken met mevrouw Rambuteau. Ooit mijn klasgenote, eventjes mijn Facebook-vrouw en de laatste maanden steeds meer een steun en toeverlaat voor gezever van serieus en minder serieus niveau.
Het komt langs twee kanten. Mijn eindeloos gepieker over de vrouw van mijn dromen krijgt een echo zodra zij begint over haar ridder op het witte paard. Eentje die het niet beseft, of het niet wil en durft te beseffen. I pitty the fool...

Die eeuwige gesprekken zijn gisteren uitgemond in een terrasje in het gezelschap van iemand met meer levenswijsheid. "Ge moet het moment creëren" zei hij. Toen ik eerder verklaarde dat mijn droomvrouw me ontglipt door een eeuwige samenloop van omstandigheden. Ongelijk kan ik hem niet geven, maar hoe komt dat moment?
Voor wie niet mee is: het moment is net dat ene ogenblik dat niet langer dan enkele seconden hoeft te duren. Iets wat begint met onwennig in de ogen staren, of een helse ruzie als het wat pittiger mag. Dat ene moment waarin alles eventjes blijf stilstaan en alles perfect in zijn plooi valt. Het moment dat rationaliteit moet staken en lippen raken.
--
Maar nog steeds makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Het ene moment praten over momenten creëren en anderzijds te horen krijgen dat je best niet zoekt en het allemaal laat overkomen. We zien wel, zo lang de onzekerheid maar niet begint te knagen, want dan krijgt u elke dag dit soort meligheid te lezen.

Trouwens, ik ben lang niet de ergste. Mevrouw Rambuteau is een toonbeeld van onzekerheid. Dit terwijl ze een van de knapste vrouwen is met benen waar je net ietsje langer naar blijft kijken. Zelfs met die blauwe plek. Dus we zitten met iemand die van nature onzeker is en net daarom licht arrogant overkomt. Aan de andere zijde staat een jongeman met andere complexen en een situatie waarbij hij in geen geval het achterste van zijn tong durft te laten zien. Naar mijn idee vooral uit schrik.
Net dezelfde reden waarom zij zich blijft afvragen waarom haar cryptische vragen al even mysterieuze antwoorden krijgen.

En ik?
Probeer haar aan te moedigen om het moment te vergeten en hem vroeg of laat bij zijn kraag te trekken. Al is het maar omdat ik ondertussen rustig kan afwachten op mijn eigen moment met een ander. En niet door de mand val dat mijn groot bakkes niets meer is dan een afleidingsmanoeuvre...

Labels:

11 mei 2008

Journalistieke indekking

Uit De Morgen

Scientology is rijkste aanhanger kwijt

De Scientologykerk, die acteur Tom Cruise onder haar bekendste aanhangers telt, is haar rijkste lid kwijt. Miljardair James Packer heeft immers de deuren van de kerk - die door sommige voormalige leden als een gevaarlijke sekte wordt omschreven - achter zich toegeslagen.


Volledig artikel.

De reden dat hier kerk staat, is dat sommige leden van deze kerk (die sommige voormalige leden als een gevaarlijke sekte omschrijven) mogelijk eventueel een rechtszaak zouden kunnen aanspannen gezien hun kerk volgens de nog steeds aanwezige leden in geen geval een gevaarlijke sekte zou zijn.

Zou, mogelijk, eventueel, sommige... Woorden voor een schrijver die onaangeklaagd door het leven wil gaan :-).

Labels: , , ,

06 mei 2008

Uw identiteitskaart is plots weinig waard

Komt uw eID uit tweeduizend en zeven, dan blijft uw chipke wellicht goed kleven.

Komt het echter uit tweeduizend en vijf, dan dient het enkel nog als schietschijf.












Ps: hier klikken voor het volledige verhaaltje.

Labels: , , , , , , , ,

03 mei 2008

Viva la Celeron!

Toen ik voor het eerst hoorde dat Cubanen binnenkort pc's mochten kopen, had ik het volgende in gedachten:
486, 16 MB ramgeheugen en Windows 3.1 Linux.

Vandaag is het zo ver en hoewel het aanbod beter is dan bovenstaande schets, kunnen we toch niet echt van high-end spreken: Intel Celeron, 80 GB opslag, 512 MB ramgeheugen en (prijs u gelukkig beste Cubaan), Windows XP. Een CRT-scherm is inbegrepen.

De vraag blijft natuurlijk wie een pc gaat kopen. Het prijskaartje ligt op 780 dollar, voor datzelfde geld krijg je in de VS toch wel iets fatsoenlijkere hardware. Bovendien ligt het maandelijks 'inkomen' van de Cubanen niet hoger dan wat u op een gemiddelde fuif opdoet.

Cuba staat trouwens nog steeds op mijn to-do lijst voor het leven, zodra ik een reeks Cubaanse jaarlonen heb opgespaard natuurlijk. Het plan om een internetlief van ginder te vinden en te emigreren moet ik helaas laten varen. Hoewel computeren is toegelaten, mogen ze nog steeds niet op het internet.

PS: Er is nog steeds een handelsembargo tussen de VS en Cuba van kracht, maar Amerikaanse bedrijven als Microsoft en Intel slagen er blijkbaar wel in om dit te omzeilen met deze verkoop.

Labels: , ,

Meer uit China / The suit is good

Dat er 'Made in China' op mijn echte Italiaans hemd of mijn al even echte Spaanse sombrero staat kan ik best inkomen, maar het volgende bewijst dat ze daar dus echt alles maken.


'Free Tibet' flags made in China.


Via Asfaltkonijn.
--

Even iets totaal anders. Binnen een tweetal weken vertrek ik voor enkele dagen richting US of A. Met die trip is meteen het moment in mijn leven aangebroken dat ik verplicht ben om deftige kledij te kopen. Niet dat mijn huidige kleerkast niet deftig is, maar tot vanmiddag was de enige das in mijn kleerkast eentje die ze gratis weggaven bij een al bijna even goedkoop hemd.
Lang verhaal kort: A suit makes you look good. Iets wat ik eigenlijk al kon afleiden van onderstaande heren.






Het moet zelfs geen maatpak zijn. Alleen al de manier van aantrekken kan indruk maken.


En zelfs een maatje meer maat weinig uit.


Al kan het ook iets minder stijlvol...

Labels: , , ,

02 mei 2008

Bellen met staatsveiligheid...

"Allo?"
Goeiedag, ben ik bij staatsveiligheid?
"Ja."
U spreekt met Pieterjan Van Leemputten, ik ben journalist. Naar aanleiding van de berichten in de media over de Chinese hackaanval had ik graag met een woordvoerder van uw dienst gesproken.
"Moment, voor ouelk krant was dat?"
(doet uitleg dat er naast de kranten ook prachtige websites zijn die het nieuws coveren)
"En ouat waz u naam?"
Pieterjan Van Leemputten
"Pieter van teenput?"
Van Leemputten
"Van deelput"
Van Leemputten
"Ah, Van eembut."
Ja.

Nu ben ik niet de meest staatsgevaarlijke man, maar mocht Osama Bin Laden himself zich hebben verklapt in dit gesprek, ze zouden het niet eens geweten hebben...

(man komt terug aan de telefoon)
"Oe moet mail"
Excuseer?
"Oe moet een mail sture, met vragen in."
Oke, geeft u het adres maar. Is het overigens mogelijk om voor 16 uur te antwoorden? Mijn artikel moet vandaag nog af zijn.
"We zul probeer. Et adres is"
(Hierna volgt een gebrabbel waarbij hij drie keer moest spellen volgens het NAVO-alfabet om verstaanbaar over te komen.)

SECAG at skaajnet punt be-e

@Skynet.be?
"dat klopt."
--

Voor wie het niet weet, de online administratie van dit land kost een paar miljoen euro. Maar een gepersonaliseerd emailadres is blijkbaar niet mogelijk. Aanvankelijk dacht ik trouwens dat het een verkeerd nummer was en bijgevolg een flauwe grappenmaker aan de lijn had, maar toen ik een half uurtje later terugmailen (zoals verwacht door een fout in het mailadres) kwam dezelfde man van staatsveiligheid aan de lijn.

Professionaliteit zit soms in een klein hoekje.

Ps: ik heb nog altijd geen antwoord teruggekregen.

Labels: , ,

"De Chinezen vallen aan" (2)

Het verhaal van de vorige post gaat door. De expert die ik vanmiddag opbelde zat later op de dag bij Radio 1 samen met Hugo Vandenberghe. Het stukje kunt u hier nabeluisteren, maar laat u niet te veel schrik aanjagen. Volgens laatstgenoemde zitten we immers "in het midden van een informatieoorlog."

Enfin de man in kwestie kan zeer overtuigend prediken, zo ernstig dat ik bijna zelf schrik begon te krijgen van Chinese spionnen. Het grappigste, en tegelijk meest schrijnende aan heel het gesprek was echter dat er amper werd getwijfeld aan het feit dat 'de Chinezen' de schuldigen waren...

Beste Hugo, je verwijt eventjes EEN ZESDE VAN DE WERELDBEVOLKING. Wil je die mensen echt allemaal tegen je? Zij gaan daar ook niet zeggen dat 'de Belgen' verantwoordelijk zijn voor de daden van Dutroux. Er zijn in België trouwens nog zo van die veralgemeners. Die bijvoorbeeld zeggen dat 'de allochtonen' de schuld zijn van (vul hier een misdaad naar keuze in). Denk niet dat je je met hen wil veralgemenen... Zijn antwoord op dezelfde vraag van de presentator was trouwens uber-heldhaftig. De exacte quote mag u zelf opzoeken, maar het komt er op neer dat je als senator je net moet uitsteken en dan wel vaker op zwarte lijsten komt, of in bepaalde diplomatieke kringen niet meer welkom bent. Zo'n uitspraak noem ik vanaf heden "een Karel Deguchtje."


Om nog een laatste keer de stom-in-een-glas-water-theorie te verduidelijken:
Vandeurzen: "Er zijn gevaarlijke e-mails verstuurd"
Expert: "So what, happens all the time, in die vorm al zes maanden zelfs."
Vandenberghe: "The Chinese are out to get us!"
Woordvoerder Vandeurzen: "het was een gerichte aanval maar er is geen info gelekt."
Staatsveiligheid: "Qué?"

I rest my case. Mocht u toevallig een Chinees zijn en over dit voorval willen praten, u mag mij altijd een mailtje met gevaarlijke software toesturen op pieterjanvl at gmail punt com.

Labels: , ,

"De Chinezen vallen aan"

Is uw aandacht al getrokken door de titel? Goed, want dan heb ik hetzelfde bereikt als de meerderheid van de Vlaamse media vandaag. Als u nog niet weet waarover het gaat: een schijnbaar vanuit China afkomstige computeraanval op medewerkers van de federale overheid heeft plaatsgevonden.

PANIEK!
Niet dus.

Toen ik vanmorgen dingen las als "via hun e-mailadres een bericht met gespecialiseerde software", ging er een klein belletje rinkelen. Ik krijg namelijk elke dag persoonlijke aanvallen via mijn mailadressen binnen en die bevatten ook gespecialiseerde software (of links er naar). Ze komen meestal voor onder de weinig verbloemende titels als Cheap cialis, 72% off v1@gra, r€plica R0lex almost for free en dergelijke interessante, doch misleidende namen.

Het bericht op zich is ook misleidend. Bij een zin als "het lijkt vanuit China te komen" ligt de nadruk immers vooral op 'lijkt'. Zoiets is immers perfect omzeilbaar voor een beetje computernerd.

Nog eentje? Botnets! Computers met een virus worden opgenomen in een netwerk dat massaal e-mails verstuurt. Gezien de ontwikkeling van China ligt computerbeveiliging daar niet echt in de hoogste prioriteitenschuif. Bijgevolg zit er nogal veel Chinese bots in zo'n netwerk. Huurprijzen in de malafide wereld van hackers en spammers liggen rond de tweeduizend euro voor een paar tienduizenden digitale slaafjes.

Dus tenzij staatsveiligheid echt zware computercriminelen op het spoor is, en we op het randje van een internationale rel met China staan, lijkt (let op het woord) het te gaan om spam. En waarschijnlijk nog dezelfde spam die u vanmorgen in uw mailbox kreeg. Die redenering komt trouwens niet alleen van mij, De eerste expert die ik opbelde zei net hetzelfde.

Tijd om rond te zoeken dus. Want spam komt al langer voor, en deze specifieke form al zes maanden eigenlijk. Hoe is dat berichtje dus in de media geraakt?

Hallo (woordvoerder van) Jo Vandeurzen? "Dat was een antwoord op een vraag in de Senaatscommissie van mr Vandenberghe."

Hallo Hugo Vandenberghe? - geen reactie. Voor Radio 1 had hij twee uur later trouwens wel tijd. Op het einde van dit stukje weet u waarom.

Hallo Staatsveiligheid? Niemand thuis op vrijdag (dit stuk was te hilarisch voor woorden, daarom verdient het een extra blogpost).
--

Dus we zitten met een CD&V-minister die antwoord geeft op de vraag van een CD&V-senator over een item dat totaal irrelevant is, maar wel met gevaarlijke woorden de nationale media haalt. Ik ben niet van slechte wil, maar het is wel toevallig dat beide heren tot de regerende partij behoren, en de laatste twee weken doet die het niet zo denderend. Lees: waar blijft uw vijf minuten politieke moed Yves?

Labels: , , , , , , ,