PJ's opinion. My side of the story, my 15 minutes of fame.

29 september 2005

Situatieschets


Martens: "Ik zie licht aan het eind van de tunnel."

Lector D. (over zijn vak): "Ik denk zelfs dat gij dat beter kunt dan mij!"

26 september 2005

Mijn eerste schooldag...

Wat een tweestrijd, ik heb geen idee hoe ik me voel. Om 11u kreeg ik een telefoontje van DHL met de blijde boodschap dat ze mij zondag verwachten op het vliegveld.
Met mijn financiële zorg van de baan ging ik dan ook met opgeheven hoofd naar de trajectbegeleider van de school. Deze man ging samen met mij een pakket samenstellen bestaande uit mijn 4 buizen en enkele vakken uit het derde jaar... Of toch dat dacht ik. Na enkele seconden en wat gemompel kreeg ik 'duidelijkheid'.
"Oke je hebt al zeker twee vrijstellingen, misschien vier als de lectoren het goedkeuren op de vergadering".

Een heel jaar gewerkt, niet met succes, maar wel met vrijstellingen op 10 van de 14 vakken. Maar het stelt allemaal niets voor, want door een hervorming van de lessenpaketten/studiepunten/opleiding/whatever... blijven er maar twee vakken van de 10 over. Zelfs vakken zoals geschiedenis, waar ik al twee jaar een vrijstelling van heb, verschijnen terug op mijn lesrooster.

Paniek groot, chaos groter, miserie grootst.

25 september 2005

Mama ik ben op tv!

Belgische successen op de fiets. Van Merckx tot Boonen behoren ze tot ons nationaal eergevoel. Naast de beelden van de overwinning krijgen we op het nieuws ook steevast reacties van de trainer, de partner en een paar superfans te zien. Een brok emotie, het hart van de sport.

Maar een Belg zou geen Belg zijn als hij zich niet wil laten opmerken. Dit kenmerk vertrouwen we zelf graag aan de Nederlanders toe, maar op belangrijke gebeurtenissen wil ook elke Belg maar al te graag zijn gezicht laten zien. Vandaag regende het dus weer "dag mama"-beelden.

Een korte selectie.


Bouwdewijn Van Spilbeek in Balen, de thuisbasis van Tom Boonen. Uiteraard moet hier veel volk rond hem staan om de sfeer te verduidelijken. De kleine jongen linksonder besefte spijtig genoeg net iets te laat dat de camera al draaide.



Zelfde plaats maar twee minuten later. De kleine jongen blijft braaf staan maar linksachter zien we een jongeman rapgebaren maken waar Eminem nog een puntje kan aan zuigen. Allen in het kader van 'kijk mama, ik ben op tv'.



Andere locatie deze keer. Bondscoach Jose De Cauwer geef zijn commentaar en de man vlak achter hem blijft -trots met zijn tv optreden- het hele interview staan. Ondertussen was er al een auto die hem bijna overreed maar de man bleef trots volgen en kreeg (achter hem) zelfs nog een volgeling.

Stoort het mij? Neen. Maar het blijft grappig om te zien. Wilt u meer van dit? Binnenkort loopt het ongetwijfeld de spuigaten uit tijdens het veldrijden.
Achja, iedereen wil zijn 15 minutes of fame en zelf ben ik daar geen uitzondering op.

24 september 2005

Populair...

In het kader van “bezoek eens een massa event” stond vanavond vanavond 18 years Illusion op het programma. Duur, slechte drank, dikkenekken-event… Geen discussie of gezever over hoe het wel of niet was. En al evenmin over de muziek. Over smaken kan je niet discussiëren.

Dit geheel terzijde heb ik me wel geamuseerd. Vlot binnengeraakt en voor het eerst niet gefouilleerd op zo’n evenement! Spijtig, want ik kijk altijd uit naar de knuffel van de security.
De sfeer mocht er wel zijn. Zelfs tussen een paar duizend fuifbeesten kan je een soort band voelen waardoor het allemaal net ietsje leuker is. Al moet ik zeggen dat voor sommigen de band iets te sterk werd. Zo begon de 35-jarige vrouw naast ons, plots tegen mij te praten over koetjes en kalfjes. Niet dat ik iets tegen oudere vrouwen heb, maar als je meer weg hebt van de heks uit hans en grietje en niets zinnigs te vertellen hebt, dan moet het voor mij niet. Maar mevrouw bleef maar doorgaan. In gedachten vergeleek ik haar een beetje met de boze heks uit "Hans en Grietje". Daarom stelde ik me ook wijselijk voor als Hans. Het was wel een aangenaam plezier dat haar veel jongere vriendin er wel best mocht wezen. Hans zag dus een mooi grietje bij de heks in het peperkoeken sportpaleis. Enfin laat ik maar stoppen met de insinuaties. Het grietje had een ander hansje gevonden en de heks beperkte zich na verloop van tijd tot lachjes en knipoogjes. Leuk voor het ego maar deprimerend als je beseft dat dit het soort mensen is dat op je valt.

Alsof ik me al niet populair genoeg voelde kreeg onze vriendenkliek er op het einde een stalker bij. Een kleine magere jongen van 18-20 jaar volgde ons op de voet. Aanvankelijk dachten we dat hij geen vrienden had, maar toen we naar de parking stapten volgde skinnyboy ons gehoorzaam. Hopelijk besefte hij dat hij zo ook niet meer naar binnen mocht. Omdat het toch wat irritant werd, ging ik hem heel stoer vragen wat hij bij ons te zoeken had. Wat bleek? De arme jongen was zeker dat ik wel wat illegaal spul bij me had en vroeg of ik niet wat wilde verkopen.
Met spijt in het hart moest ik hem teleurstellen, de witte tabletjes die ik de hele avond uit mijn broekzak toverde, waren eenvoudige druivensuikertjes. Om hem toch nog wat hoop te geven, heb ik hem beloofd volgend jaar een paar gram van mijn beste spul aan hem door te spelen. Heeft er iemand nog bloemsuiker staan?

Niet alleen populair bij de 30-plussers, maar dus ook bij druggebruikers.
Wat is het fijn om mezelf te zijn.

Labels:

23 september 2005

Proloog van een comeback

Ondertussen heb ik mijn 'lot' zo goed als aanvaard. Maandag weet ik al een beetje hoe mijn komende maanden gaan verlopen.

Een nieuw jaar, een nieuwe kans, nieuwe mogelijkheden, nieuwe ervaringen. I like New. Toch wacht ik nog altijd op iets, enfin iemand. Want mijn uitslag was niet de enige teleurstelling deze week. Waar blijf je?
Achja ik zal jullie deze interne keuken maar besparen. Met een beetje geluk kan ik mijn lichte momenten van optimisme snel omkeren in mijn sarcastisch-optimistische levensstijl. Hopelijk kan dit zielig stukje binnenkort in de vergeethoek.

I'll be back.

21 september 2005

Met de hakken in de sloot

"Mama ze zijn razend enthousiast over mij op school!"
"Hoezo?"
"Ze vonden me zo leuk dat ze me volgend schooljaar terug in de les willen!"


Als je vlak voor de proclamatie hoort dat ze een heel nieuw systeem klaar hebben waarbij iedereen wel een beetje geslaagd is... Dan weet je dat het kalf verdronken is.

En zo geschiedde ook deze namiddag. Een extra jaartje Hasselt in het vooruitzicht. Op zich geen grote ramp, ware het niet dat ik nog altijd niet weet waar ik sta. De school drukte ons op het hart dat we niet volledig gebuisd waren en dat we 'probleemloos' vakken uit twee studiejaren mochten combineren. Om je lessenpakket samen te stellen moest je samenzitten met de trajectbegeleider (ja, het woord deed mij ook meer denken aan een veredelde conducteur).
Deze man zorgt ervoor dat ik maandag kan starten in een schooljaar; deels bij mijn vrienden van het afgelopen jaar, deels in de lessen die ik nog een keertje mag volgen. Natuurlijk loopt op de chaos xios wel eens iets fout en was de man in kwestie niet aanwezig. Bijgevolg zit ik nu nog 4 dagen thuis met mijn uitslag maar weet ik amper meer dan gisteren.

On the bright side staan er nu twee 'rustigere' jaren op me te wachten. Misschien tijd om eindelijk eens aan mijn gewicht te werken of wat bij te verdienen? Wie weet...
Langs de andere kant moet ik enkele dingen een jaartje uitstellen. Mijn stage uiteraard, maar ook mijn jaartje Parijs verschuift voor onbepaalde duur.
Misschien valt het allemaal wel mee. De wereld zal binnen twee jaar nog steeds draaien en er zal altijd nieuws zijn. Misschien moet ik het allemaal relativeren en blij zijn met mijn vertraging. Misschien. Misschien moet ik er nog eens over slapen, of mijn zinnen verzetten.


Misschien is eigenlijk een rotwoord. Want het staat voor iets wat je niet zeker weet.

Labels:

19 september 2005

Puppet on a string

Een lijn, een rechte lijn, een draadje, of meer een koordje eigenlijk.
Recht gaat ze niet, ze kronkelt en dwaalt. Ze weet niet waar ze naartoe gaat maar ze gaat wel vooruit. De lijn -of het koordje- is op reis. Op reis door mijn hoofd. Van links naar rechts, naar boven en dan in een duik terug naar beneden. Soms gaat ze in hoeken, soms in bochten. Soms zijn de bochten zo groot dat het koordje dan helemaal rond gaat. Rond mijn hoofd. Een rode draad door mijn hoofd. Een rode draad met zoveel op, in, aan... Het draadje blijft draaien, het gaat naar boven, duikt weer omlaag en maakt bochten.

Na een tijdje vertraagt het draadje. De draad kwijt? Neen, alles zit in een knoop. Een knoop die ik al veel vroeger had moeten losmaken maar waarvoor het nu misschien te laat is. Wie haalt de knopen uit het draadje?

Zonder een schaar liefst.

17 september 2005

Call on me

Hoe leuk het ook is om duur speelgoed te hebben, het kapot krijgen is nog leuker. Arstechnica onderworp de nieuwste telg van de Ipod familie aan een crashtest.

Ondertussen ben ik mijn eigen speelgoed aan het evalueren. Niet mijn gsm maar mijn operator ben ik grondig beu. Dit jaar belde hun klantendienst mij een zestal keer op. Telkens een enorm vriendelijke m/v met een uniek aanbod Dat uiteindelijk leidde tot de vraag of ik niet liever een abonnement nam. Noem mij een brave ziel maar ik luister ook echt naar die mensen. Zelf heb ik een klein jaartje in een callcenter gewerkt en het is van enorm therapeutische waarde dat je die mensen niet vlakaf uitscheld. Doe het met licht sarcasme, dat brengt variatie.

Maar ik dwaal af. Zes keer belde mijn operator me dus om over te stappen naar een abonnement, pakken goedkoper! Elke keer moest ik de dame (of heer) ik kwestie teleurstellen. Zodra ik kan bellen op mijn kamer stap ik direct over. Maar op dit moment moet ik lopen naar de keuken voor een telefoontje te beantwoorden. Om smsjes te verzenden leg ik mijn gsm tegen mijn raam, en als ze me niet mogen storen ligt die in de andere hoek van de kamer.

Niet echt wat je verwacht van een draadloos netwerk. Daarom ben ik nu alles aan het uitpluizen om over te stappen. Waar ik in 2000 kon kiezen tussen twee tarieven voor een kaart en drie voor een abonnement, zijn er anno 2005 zo'n dertigtal variaties alleen nog maar voor het abonnement. Geef me dus een weekje om mijn keuze hier te zetten.

16 september 2005

Zonder titel

Blijkbaar heeft niemand mijn vorige post tot het einde gelezen. Anders had er wel iemand zijn mening laten weten over het toekomstig premierschap van Di Rupo. Diep teleurgesteld zal ik proberen om de volgende keren meer in SS-stijl te schrijven. Short & Simple voor alle duidelijkheid.

What's new today? Not much. Gisteren opgezoch in welke mate het mogelijk was om mijn bezinezuipend beest om te bouwen tot iets waar ik oud frietvet kon inkappen, blijkt dat dit enkel voor dieselmotoren mogelijk is. Arme studentjes met hun tweedehands wrak worden nogmaals aan hun lot overgelaten.

In de categorie boeiende zaken moet ik jullie teleurstellen. Met de herexamens voorbij en twee van mijn favoriete vrouwen op vakantie val ik in een klein zwart gat. Gelukkig ben ik niet van de magerste waardoor ik nooit volledig door dat gat zal geraken.
Maar ik dwaal af, tijdens mijn kort verblijfje aan zee ben ik begonnen aan "Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus" van John Gray. Een handboek om de communicatie tussen mannen en vrouwen beter te laten verlopen. Hopelijk steek ik er iets van op. Want hoewel ik eindeloze bewondering heb voor vrouwen, is het voor mij -en zoveel mannen- nog steeds onmogelijk om een vrouw voledig te doorgronden.

Ps: in de categorie spijtig nieuws ligt Wouter Deprez uit 'De slimste mens'. Marc Reynebeau daarentegen heeft mij geleerd dat Adidas staat voor 'all day long I dream about sex'. Een zeldzame uitspraak die uitzonderlijk voor mannen èn vrouwen duidelijk is.

14 september 2005

Belgo Wars: a new hope?

1999
Na 40 jaar Katholiek bewind is het zover, een regering zonder de (toenmalige) CVP. Alleen in een land als België stoot een dioxinekip de haan van de troon om er vervolgens blauwtje te installeren die België in de 21e eeuw zou leiden...

Veranderingen, open debatcultuur, begrotingen in evenwicht. Als er iemand de 21e eeuw voor ogen had, dan was het Guy wel. De staatsschuld die in '93 nog meer dan 120% van het BNP bedroeg werd geminimaliseerd en iedereen ging lang en gelukkig leven.


2003
Vier jaren waren om en een ding hadden ze nu wel geleerd: stap nooit met een onervaren partij in een regering. Jointjes werden taboeloos en de politiehervorming werd een feit. Goed begonnen is half gewonnen! Vaag herinner ik mij nog beelden over vergaderingen waarbij men het steeds had over de Lambermont-akkoorden. Ik was 15, what did I care. Maar vier jaar later stond de regering zoals nooit voorheen. Het Groen! blaadje werd geruild voor een oude bok en dat moest de formule zeker nog eens 4 jaar doen slagen.

Maar donkere wolken dreigden boven de federale staat België...
Voor het gordijn had de premier zijn glorie, maar het was algemeen bekend dat iemand anders de regering had samengesteld. Wie was de machtigste man van België?


De bijbel spreekt over de zeven vette jaren en de zeven magere jaren. In werkelijkheid waren het er slechts vier. Het ooit zo mooie sprookje kreeg wendingen die niemand ooit verwachtte. Alle Menschen werden Brüder, maar toch stak het extremisme links en rechts te kop op. Extreemrechts, veroordeeld maar sterker dan ooit. Terrorisme was echter nieuw. Op de CCC na wist geen enkele Belg echt goed hoe je een terrorist herkende. Vandaag vraag ik mij trouwens nog altijd af waarom iemand België zou willen terroriseren, maar blijkbaar zijn die mensen er wel. In Maaseik bijvoorbeeld.

Maar ik dwaal af. Langzaam groeiend in eigen land, plots opduikend van uit het buitenland, kwam België onder vuur. En het bleef niet bij geplande hekelpunten. Renault Vilvoorde was slechts een voorsmaakje. Ford Genk, Sabena, Philips enz... Het enige wat je merkte was dat de regering wel betrokken wilde zijn, maar zonder al te veel resultaat. Zo gebeurde het vorig dat de premier na een late-night onderhandeling over DHL zelf even de lucht inging. De ring rond Gent, what are the odds in such a dramatic world. Het stond symbool voor de toestand: ook al crash je, the show must go on.

Niet alleen de wagen ging overkop. Als je in een liberale partij zit waar vrije meningsuiting bovenaan de lijst staat, dan komen daar wel eens problemen van. Niet dat ik een tegenstander van deze mentaliteit ben, integendeel. Wie weet trouwens iets over de beslissingen en meningen van het VB? Allemaal één mening? Maar de VLD doet het dus iets opener. Openlijk solliciteren naar ministerpostjes, discussies die niet in de doofpot raken en om het compleet te maken: een voorzitter die nu al leden moet buitensmijten om de orde te bewaren. Liberalisme, vroeger the new way of life, nu een highway to hell?

Ondertussen zijn we zes jaar na die uitslag uit '99. Van een flitsende F16 die de problemen aanpakt vóór ze zich stellen, tot een gammel zweefvliegtuig. B-H-V is nog niet eens opgelost, het debat over de pensioenen moet nog losbarsten en wat als benzine straks €2/L kost? De wet van Murphy lijkt stilaan meer op de wet van Verhofstadt.

Hoewel de premier zijn tweede termijn dus kreeg, was er iemand achter de schermen die liever nog niet zijn 'moment de gloire' had. Vlaanderen had Stevaert, een man die op tien jaar tijd in de toppolitiek dook met de meest verrassende voorstellen. De sciënce-fiction van '99 bleef bij hem levendig en verrassend echt.
Aan Waalse zijde bleef het evenmin rustig, maar hier moest het moment nog komen.
Een iets oudere man met een strikje heeft het roer in handen, en hij wacht het juiste moment af. Hoe lang nog voor de volgende tegenvaller? En hoe lang tot Elio Di Rupo zijn zwaarste 'non' zal laten gelden? Bijna iedereen is het erover eens dat deze man de regering met een vingerknip kan laten vallen. Dat moment is nabij, als alle problemen ten top stijgen zal de regering vallen. De enige kandidaat aan Franstalige zijde blijft hij op zijn troon. Aan Vlaamse zijde heeft men tegen dan het vertrouwen verloren en stemt men terug klassiek en spijtig genoeg ook zwart. Een coalitie van rood en oranje zal het dus worden en het charmeoffensier van Di Rupo zal eindelijk lonen. Uiteraard niet zonder dat er een haan (of leeuw) naar kraait, want wat is er nu erger voor rechts dan een socialistische, waalse, homoseksuele premier met buitenlandse roots?

Zal u er een boterham minder voor eten? Zal de benzineprijs dalen of de lonen stijgen? Non neen. Het zal gewoon de zoveelste politieke bocht zijn die niets meer of minder zal doen dan alle vorige. Politiek is en blijft een langzame maar zekere evolutie met slechts een doel. Iets wat oud-premier Martens in de jaren '80 al kende...

11 september 2005

Advanced terrorist search

De Verenigde Staten hebben hun most wanted terrorist nog altijd niet gevonden. 4 jaar na 11 september gebruiken ze de meest geavanceerde technologie...

En toch lukt het niet.

Moest iemand het zich afvragen...

Er komt echt nog wel een fatsoenlijke post hoor. Mijn voorspelling over de val van paars ligt zelfs al klaar. Maar eerst nog een herexamen afleggen en een dagje naar zee.

Ps: Tine, come back from Disneyworld.

(Happy?) birthday

Iemand zin om de kaarsjes uit te blazen?

08 september 2005

kort, krachtig en oud

Happy 21st birthday Gunther!

Beschouw Jessica als een voorlopig verjaardagsgeschenk. Neem ze gerust mee dit weekend om mijn afwezigheid te compenseren;-).

05 september 2005

"PJ nu heb'k iets voor"

Op een dag als deze is inspiratie ver zoek...
En dan dit...

Een tijdje terug had mijn zus van iemand gehoord dat je met een sleutel van Ford eender welke Ford kan vergrendelen. Het lijkt wat ongeloofwaardig, maar Ford heeft nu eenmaal enorm ronde sleutels dus who knows. Nu wil het toeval ook dat ik ondertussen al 2.5 jaar rondbol met een oude Ford Fiësta en mijn zus heeft sinds kort een iets lichtere versie hiervan. Daar zag ze natuurlijk de uitstekende gelegenheid om de sleuteltruc te proberen... En inderdaad! Met mijn autosleutel kon ze haar eigen wagen op slot doen terwijl haar (enige) sleutel nog op het contact stak. Voelt u de bui komen?

Het experiment lukte, je kan met een Ford sleutel probleemloos een andere Ford vergrendelen. Maar je kan de wagen niet terug openen met die sleutel...

Iemand ervaring met carjacking?


PS: nog even de 1000e bezoeker van mijn blogje bedanken.
En natuurlijk ook de 999 voorgangers die mijn egoteller een draai hebben gegeven.


Update: ik heb mijn roeping gemist, 15 minuutjes en de wagen was open met behulp van een kapstok.

04 september 2005

Game over

Miss-chien

Totaal uit het niets kwam vanavond mijn uitnodiging voor Miss Vlaams-Brabant, nuja uitnodiging, de vraag of ik wou meegaan. Lang twijfelen deed ik niet, want hoezeer ik ook geloof dat echte schoonheid vanbinnen zit, wil het oog maar al de graag ook wat.

Ga alvast nooit af op foto's. Als ik de meisjes punten moest geven op de foto in het programmaboekje, zouden deze even hoog liggen als bij mijn herexamen Duits. Gelukkig kwam er een 'persoonlijke' boodschap (ik hou van mijn familie en ik wil wereldvrede enz...), een korte vragenronde van de jury en natuurlijk een badpakkendefilé.
Op die jury wil ik nog wel even terugkomen. Wat voor keurend oog heeft "Kelly van Big Brother (wie?)? Net zoals een snotneus en een macho uit Familie en Wittekerke zaten ze in de jury, maar naar mijn mening gewoon om de stoelen te vullen.
Gelukkig werd dat hele zootje afgesloten door een vrouw die na een jaar mijn hart nog altijd sneller doet slaan. Voor mij de mooste miss der missen... Tatiana Silva.

Maar terug naar het onderwerp van de avond. Ik was daar om te supporteren voor Joyce Armirotto en naar mijn bescheiden mening had ze genoeg kansen om bij de laatste vijf te horen. Spijtig genoeg moest ik al mijn hoop al snel laten varen. Van achttien gingen ze naar tien finalistes en Joyce bleef tussen zeven teleurgestelde meisjes op het balkon...

Hoe spijtig ik het ook vond voor haar, the show must go on! Er waren -naast Joyce- natuurlijk nog andere dames die mijn voorkeur hadden en daarvan stak Evi Delange er duidelijk bovenuit. Alleen al door die neverending smile maakte ze een onuitwisbare indruk van een professioneel model met de elegantie die een miss hoort te bezitten. Groot mijn verbazing dan ook toen haar vriendin me vertelde dat het haar eerste missverkiezing was, en dat Evi verre van een model was.

Uiteindelijk werd het een cliché. Uit de laatste tien bleef er één blondine over en rond middernacht wisten we dat Evy Van Couwenberghe de nieuwe Miss Vlaams-Brabant werd. Mijn favorietje werd tot mijn grote teleurstelling zelfs geen eredame, maar ze haalde wel miss sympathie, de persprijs en de publieksprijs.
Maar al te graag had ik haar getroost op de receptie na de verkiezing. Spijtig genoeg was deze voorbehouden voor vip's en persmensen. Journalisten-in-spé hadden er niets te zoeken en mochten naar huis gaan om erover te bloggen.
Evi, moest je dit ooit lezen, feel free to respond.

02 september 2005

Gevonden bij mediamarkt

TV-toestel
-53cm doorsnee
-scart aansluiting
-teletekst
-afstandsbediening
-meer dan 100 zenders
-kinderslut

01 september 2005

Herexamens geven...

Geen inspiratie om te bloggen.

-Benzine stijgt spectaculair
-Slachtoffers Katrina krijgen amper hulp
-De eerste schooldag voor alles en iedereen tussen 6 en 18

Maar Duits haalt vanavond alle inspiratie en creativiteit weg. Misschien is het tijd voor een boekverbranding, of beter gezegd een cursusverbranding.